سلام بر اربعین
سلام بر بدنهای چاک چاک!
سلام بر خورشیدهای بر نیزه!
سلام بر مظلومیت بر خاک مانده.
سلام بر اربعین!
سلام بر لحظههای غریب وصال!
سلام بر لحظهای که تو را از عطر خوش بهشتیات باز شناختم!
سلام بر پیراهنی که بوی غربت مادر را میدهد!
سلام بر اجساد مطهری که غریب، بر خاک رها شدند!
سلام بر حنجره خشک و تشنه علی اصغر!
سلام بر خیمههای سوخته، بر بدنهای جدا شده از سر، معصومیت خاکستر شده، سلام بر تو برادر!
چهل وادی دویدم منازل صبر را.
چهل وادی کشیدم بر دوش خود رنج را.
چهل وادی فرو خوردم بغض را.
چهل وادی ویران شدم در خویشتن؛
خراب گشتم برادر، در خرابههای شام.
فرو ریختم برادر، در گریههای شبانه سه ساله.
زینت پدر را زیر خندههای خویش به تاراج بردند.
حرمت فرزندانت را نادیده گرفتند.
چهل وادی صبر کردم، برادر! صبر کردم؛ صبری جمیل برادر؛ «ما رأیت إلاّ جمیلا».
پروانهسان سوختم بر گرد خیمه سجاد.
شعلهها را درآویختم تا جگرگوشهات را از هیمه آتش بیرون کشیدم.
ذره ذره آب شدم تا کودک هراسانت را از تاریکیها بیرون کشیدم.
هزاران بار مرگ چشیدم تا ضجههای داغدیده طفلان را آرام کردم.
هزاران بار بغض فرو خوردم تا از پس دروازههای نامردی گذشتم.
ایستادم، برادر؛ همانگونه که سزاوار خواهر چون تویی است.
ایستادم؛ سربلند، در اوج شکستگی.
ایستادم و یک به یک پردههای نیرنگشان را چون تار عنکبوتی سست، پاره کردم.
ایستادم و مصیبت حنجرههای خشک را به گوشهای غفلتزده رساندم. ایستادم و چشمهای کور را به سوختگی خیام، باز کردم.
ایستادم و انگشتهای ظلم را در جامهای به خون آلوده شکستم.
چه کسی میتوانست بعد از این همه رسوایی، صدای حقیقت را بر خاک ترکخورده کربلا نشنود؟!
چه کسی میتوانست بعد از این رسوایی تظلم را نبیند؟! چه کسی میتوانست بعد از این، مظلومیت تو را انکار کند؟! من آمدم برادر؛ با یک دنیا حرفهای ناگفته، با کمری شکسته و گیسوانی به سپیدی نشسته.
من آمدم؛ با دلی داغدیده و اندوهی فراوان و با قلبی سوخته.
حالا منم و تو و رنج چهل روز اسارت که بیش از چهل سال، مرا در هم شکست.
آرام بخواب، برادر! در آرامشی ابدی که خون سرخ تو و یارانت، تا قیامت بر صحنه تاریخ نقش بسته است.
باران رضایی منبع سایت تبیان
وظايف امّت، نسبت به مهر بيكران، امام زمان عليه السلام
ما معتقديم كه مردم نسبت به امام زمان خود وضايفي بر عهده دارند و مي بايست بدان ها عمل كنند. اين تكاليف كه بر دوش مردم هر زمان نسبت به امامشان است، از مهمترين عباداتي است كه خداي متعال از بندگان خواهان است. شيعيان افتخار دارند كه در زمينه ي عمل به اين وظايف نسبت به تمام فرقه ها و گروه هاي ديگر امتياز دارند.
البته شيعيان نيز در عمل به وظايف خويش داراي درجاتند. برخي از آنها پيشرو و مايه ي مباهات بشرند و برخي ديگر دچار ضعف در عمل هستند. اگر چه اين دسته از شيعيان در اداي وظايف خود نسبت به امام زمان(عج) كم و كاست دارند، با اين حال يقين داريم كه حتي همين دسته از شيعيان با ديگراني كه امام را نمي شناسند و امامت را از آن او نمي دانند و حتي گاهي وجودش را انكار مي كنند، قابل مقايسه نيستند.
شيعه در مقام عمل هرچه باشد، ويژگي اش اين است كه در مقام ايمان از ديگران كاملتر است و بدين لحاظ هر شيعه اي بايد به تشيع افتخار كند. سزاوار است كه ديگر طالبان سعادت نيز از اين بابت به شيعه شدن رغبت ورزند. پس از تكميل و تصحيح ايمان است كه عمل صالح ارزش مي يابد و خداوند عمل صالح را از غير مؤمن نمي پذيرد. حداي متعال در آيات فراواني از قرآن به دو ركن ايمان و عمل صالح در كنار هم اشاره كرده و به شكل نماياني ايمان را شرط قبول عمل صالح و مقدم بر آن ذكر فرموده است.
در ميان اعمال صالح نيز اعمالي كه مربوط به خود خداست، مانند نماز و اعمالي كه مربوط به خليفه ي اوست، برترين اعمال به شمار مي روند.
در ادامه با برخي از اين اعمال صالح كه بيانگر وظايفمان نسبت به حجت حيّ پروردگار است آشنا مي شويم
الف- شناخت امام زمان(عج)
بر همه ي مردم واجب است كه امام زمان خود را بشناسند. اين شناسايي شامل آگاهي از نام و همچنين آگاهي از برخي صفات و مختصات ويژه ي ايشان است. هر كس بايد بداند كه در زمان حاضر امامي از ناحيه ي پروردگار براي او تعيين شده، دقيقاً چه كسي است و نيز بايد بداند كه آن امام به عصمت و نگهداري الهي، از هر خطا و لغزشي پاك و مبرّا است و تمام آنچه كه مي كند و مي گويد درست و صحيح است و بداند كه او داراي علم و قدرت الهي است و از همه ي مردم زمان خود در تمام ابعاد برتر و داناتر است و نيز بداند كه اطاعت از او بر همه واجب مي باشد.
ب- اقتدا به امام زمان(عج) و اطاعت بي چون و چرا از ايشان
بر مردم واجب است كه امام زمان خود را مقتدا، صاحب اختيار و وليّ امر خود بدانند و از تمامي دستورهاي ايشان اطاعت كنند، به آنچه ايشان از آن راضي است، عمل نمايند و از آنچه كه ايشان نمي پسندد به شدّت دوري گزينند.
تفيّد به احكام شرعي و به خصوص اجتناب از گناهان كبيره از مهم ترين خواسته هاي آن حضرت، از شيعيان خويش است. در توقيعات رسيده از امام عصر بر رسيدگي به شيعيان ضعيف و پرهيز از انحراف هاي مالي بسيار تأكيد شده است.
بقيه در ادامه ي مطلب
ادامه مطلب
هشدار!
أَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ
« آيا مردم پنداشتند كه وقتي گفتند ايمان آورديم، رها مي شوند، و آزموده نمي شوند؟» عنکبوت/۱
رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود:
« اين مردم ناگزير، در امتحاني بايد بيفتند تا پس از پيامبران خود آزموده شوند، براي آنكه راستگو از دروغگو شناخته شود.» تفسير شريف لاهيجي، ج3، ص 505.
و در روايت ديگر آمده است:
« مردم، آزموده مي شوند، همان سان كه طلا آزموده مي شود. و خالص مي شوند، همان گونه طلا خالص مي گردد.» بحار الانوار، ج52، ص115، ح35
امام صادق عليه السلام فرمود:
« همان گونه كه خداوند، مرگ مردم را قبل از فرا رسيدن زمان آن مي داند، كساني را كه جهاد مي كنند، از آنها كه اهل جهاد نيستند، باز مي شناسد، حتي قبل از خلفت ايشان در اين جهان.» تفسير كنزالدفائق، ج3، ص232.
پس اين آزمون براي چيست؟
اين آزمون براي آن است كه هر فردي با قدرت و اختيار موهبتي الهي، در ميان امواج سهمگين روزگار، دست و پا بزند، و گوهر وجود هر كس در اين ميان شكوفا شود. تا در آن روزي كه امام عصر عجل الله تعالي فرجه پاي در ركاب مي نهد، كسي به حضرتش اعتراض نكند كه چرا به فلان شحص امتياز دادي و به من چنان امتياز ندادي؟!
اين حقيقت والا، همان انتظار است كه بر اساس آن آزمايش صورت مي گيرد. در برخي زمانها، شدت اين امتحان بيشتر است، كه زمان غيبت، يكي از آن زمانها است.
در اين دوره، عده اي در بوته آزمايش الهي، با تمام سختي ها ايمانشان را نگاه مي دارند. اما اين افراد، قليل و اندك شمارند.
امام صادق عليه السلام فرمودند:
« به خدا قسم، آنچه چشم انتظار آن هستيد،( امر ظهور امام عصر عليه السلام) واقع نمي شود، تا اينكه از هم جدا شويد و آزمايش گرديد. و باقي نمي مانند، مگر عده اي بسيار اندك...» بحار الانوار، ج52، ص113، ح24
جمعي فراوان، در مقابل فتنه ها و سختي هاي دوران غيبت، يك يك از دين الهي خارج مي شوند. پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم فرمودند:
« گاه فرد در حال ايمان صبح مي كند، و در حال كفر روز را به شب مي رساند. و گاه در حال ايمان شب مي كند، و در حال كفر به صبح مي رسد! بعضي از شما، دين خود را به متاعي اندك از حطام دنيا مي فروشند.»الزام الناصب، ص 64و182و195. منتخب الاثر، ص425
امروز به ياد او سخن مي گويم
شادم همه جا كه ردّ پايش جويم
فردا، چه كنم اگر ورق برگردد
لطفي! كه تمام عمر، راهش پويم
فتنه هاي زمان غيبت امام عصر ارواحنا فداه، بسيار خطرناك و سهمگين هستند، اميرالمومنين عليه السلام در اين مورد مي فرمايند:
« نشانه ي آن، هنگامي است كه مردم نماز را بميرانند، امانت را ضايع كنند، دروغ را جايز شمارند، ربا بخورند، رشوه بگيرند، بناهاي محكم و مرتفع بسازند، دين را براي دنيا بفروشند، سفيهان را به كار گيرند،... از خويشان خود ببُرند، از هواي نفس پيروي كنند، خونها را سبك شمارند، شهادت هاي دروغ آشكار شود، فحشا معمول گردد، بهتان و گناه و سركشي رايج گردد.» الزام الناصب، ص 180
در چنين زماني اشيت كه بايد:
- در مقابل سختي ها، صبر پيشه كنيم.
- خود را به ريسمان محكم الهي( امام عصر عليه السلام) پيوند دهيم.
- همواره در حال دعا و راز و نياز با آن بزرگ باشيم.
- پيوسته، از ايشان بخواهيم كه ما را در راه هدايت خويش نگاه دارد، و فرجامي نيكو به عمرمان بخشد.
- عاجزانه بخواهيم كه ما را از مهالك خطرناك آخرالزّمان در امان بدارند، و در پايداري و حفظ دينمان، قدم ثابت به ما عطا فرمايند.
بدانيم كه اگر در حفظ دينمان بكوشيم و بر سختي هاي دوران غيبت صبر كنيم؛ اميد است چنان كه خداي عزوجل مي فرمايد ( آل عمران142 ) به بهشت پروردگار داخل شويم، و از نعمت هاي جاوداني و بي زوال آن بهره گيريم.
برگرفته از كتاب درس نامه انتظار
پشت اين پرده كسي هست دلم مي گويد
جاودانه نفسي هست دلم مي گويد
پشت آن كوه كه خورشيد در آن پنهان است
عطر فرياد رسي هست دلم مي گويد
شباهت شب عاشورا و غیبت مهر بیکران
گريان جدّ ما شده با من برادر است
در حج و در عبادت و در سجدههاي شب
گريه كن حسين شريك پيمبر است
محرم كه از راه مي رسد، قلبهاي با معرفت به اميد تو مي نپند. و گويا اين خون حسين عليه السلام است كه از چشمان تو جاري است. چه شكوهمند خواهد بود ظهورت و انتقام گرفتنت؛ و چه شگفت آور است شباهت شب عاشورا و غيبت تو.
آن شب، شبي بود سياه و تاريك و طولاني. شبي كه مخلصان، مشتاقان، پيشتازان و اهل يقين، تنها به سپيده دم و طلوع فجر مي انديشيدند. براي آنها، پرده ي سياه شب، اماني جهت فرار نبود. براي آنان، ظلمت شب جلوه گاه نور خدا بود. براي آنان سياهي، بشارت و نويد سپيده دم بود. براي آنان، شب، فقط انتظار آغاز روز بود. آنها غروب خورشيد را، آغاز طلوع خورشيد امامت مي دانستند. و چنين بود.
اي مولاي من! شب سياه غيبت تو، بس طولاني گشته است. بسياري در سياهي اين شب، به سوي دنيا مي گريزند. اما سپيده دم كه آنان دورش پندارند، به زودي آشكار خواهد شد:
« اِنَّهُم يَرَونَه بَعيداً وَ نَراهُ قَريباً » (فرازي از دعاي عهد)
و اين بار پيروزي، فقط باطني و ضمني نخواهد بود. اين بار، پيروزي بر چشمهاي سرها و قلبها يك باره آشكار خواهد شد. اين بار، تو مظلوم نخواهي بود، بلكه منصور خواهي بود. ( اشاره به آيه 33 سوره اسراء كه در آن «مظلوم» به سيد الشهدا(ع)، و «منصور» به ولي عصر(عج) تأويل شده است.)
بيايم در اين شب تار غيبت، بر گرد نور خدا حلقه زنيم. در هر كار به او اقتدا كنيم. در تاريكي به سوي دنيا نگريزيم. و چشم اميد به طلوع فجر بدوزيم.
در اين صورت، هم اينك تيرگي هامان به نور او روشن مي گردد، و پيروزي نهايي نيز به زودي آشكار خواهد شد.
اميد است همچون بي وفايان آن روزها نباشيم كه فقط با زبان و قلم طالب امام زمان خود بودند. به اميد آينده، به انتظار سر زدن فردا و بر آمدن خورشيد از دور دست افق، و طليعه ي ظهور امام منتقم براي انتقام گرفتن از دشمنان.
برگرفته از كتاب درس نامه انتظار
ما معتقديم عشق سر خواهد زد
بر پشت ستم كسي تبر خواهد زد
سوگند به هر چهارده آيه ي نور
سوگند به زخم هاي سرشار غرور
آخر شب سرد ما سحر مي گردد
مهدي(عج) به ميان ما بر مي گردد
.jpg)
