مادر نمير! مردن براي تو زود است و يتيمي براي ما زودتر. ما هنوز كوچكيم، از آب و گل در نيامده ايم. هنوز سرهايمان طاقت گرد يتيمي ندارد.
نهال تا وقتي كه نهال است احتياج به گلخانه و باغبان دارد. تاب سوز و سرما و باد و طوفان را نمي آورد، و ما از نهال كوچكتريم و از غنچه ظريف تر.
اما نه، نمان براي محافظت از ما، نمان براي اينكه از ما مراقبت كني.
تو خود اكنون نياز به تيمار داري. بمان براي اينكه ما تو را بر روي چشمهاي خود مداوا كنيم.
تو اكنون به كشتي نجات طوفان زده اي مي ماني كه به سنگ كينه ي جهال غريق، شكسته اي و پهلو گرفته اي.
بمان براي اينكه ما بي مادر نباشيم. بمان براي اينكه ما مادري چون تو داشته باشيم.
مي دانم كه خسته اي، مي دانم كه مصيبت بسيار ديده اي. زجر بسيار كشيده اي، غم بسيار خورده اي و مي دانم كه به رفتن مشتاق تري تا ماندن و به آنجا دلبسته تري تا اينجا.
اما تو خورشيدي مادر! بمان! به خفاشان نگاه نكن. اين كوري مسري و مزمن دلت را مكدر نكند، تو بخاطر همين چند چشمه كه آفتاب را مي فهمند بمان.
مي دانم كه تو به دنبال چشمي براي ديدن و دلي براي فهميدن گشتي و نيافتي.
من با چشمهاي كودكانه ي خود شاهد بودم كه تو با آن حال نزار، سوار بر مركب مي شدي و به همراه پدرم علي و دو برادرم حسن و حسين، شبانه بر در خانه هاي تك تك مهاجرين و انصار مي رفتيد و آنها را به دريافتن حقيقت، دعوت مي كرديد.
« اي گروه مهاجرين و انصار! خدا را، پيامبر را و وصي و دخترش را ياري كنيد. اين شما نبوديد كه با پيامبر بيعت كرديد و عهد بستيد كه فرزندان او را به مثابه فرزندان خود بشماريد؟
هر ظلمي را كه بر خاندان خود نمي پسنديد، بر خاندان رسول هم نپسنديد؟
اكنون اگر مَرديد به عهد خود وفا كنيد.»
اما مرد نبودند، به عهد خود وفا نكردند، بهانه آوردند، بهانه هايي كه حتي كودكانشان را مي خنداند و دل بزرگان را به آتش مي كشيد:
- حيف شد، ما ديگر با ابوبكر بيعت كرده ايم.
- دير آمديد، اگر زود تر گفته بوديد، با شما بيعت مي كرديم.
- براي ما فرقي نمي كند، شما هم زودتر مي آمديد با شما بيعت مي كرديم.
- حق با شماست ولي كاري است كه شده.
- افسوس، نصّ پيامبر آن زمان يادمان نبود.
- عجب! ماجراي غدير را به كل فراموش كرده بوديم، حالا كه گذشته ...
- آيه تطهير مختص شماست ولي ...
- من قرآن را حفظم... ولي... آيه ي اكمال رسالت هم در قرآن هست، بله، ولي ...
- فدك را يادم هست پيامبر به شما بخشيد ولي در افتادن با خليفه زندگي آدم را ساقط ميكند.
- بگذاريد زندگي مان را بكنيم ...
- آرامشمان به هم مي خورد...

     بقیه در ادامه مطلب

امام معصوم حجت و خليفه خداوند بر روي زمين است. او مانند پيامبر از سوي پروردگار برگزيده مي شود. امام تمام مسئوليت هاي رسول گرامي اسلام به جز دريافت وحي تشريعي را بر عهده دارد، اگر پيشواي معصوم از ديدگان ما پنهان باشد و نتواند به بيان قرآن و احكام و تشكيل حكومت بپردازد، آيا مي تواند با اين حال در حيات بشري تاثير گذار باشد؟
در اين نوشته برخي از آثار و بركت هاي امام مهدي (عج) كه نهان از چشمان م است، به صورت خلاصه بيان مي شود.
اول: اميد بخشي
نقش حياتي و شگفت انگيز اميد در سعادت فرد و جامعه بر كسي پوشيده نيست، وقتي اميد مي آيد تلاش و حركت جايگزين رخوت و سستي مي شود و در يك سخن؛ انسان به اميد زنده است. مهمترين دليل شكست مسلمانان در جنگ احد شايعه ي شهادت رسول خدا (ص) بود. وقتي اين خبر دروغ پخش شد عده ي كمي به اندازه انگشتان دست، اطراف پيامبر باقي ماندند.(1) شيعه با اعتقاد به امامي كه زنده است و حاضر و ناظر و پشتيبان آنان است، خود را حفظ كرده و پيش مي رود.
 اهل سنت اعتقاد دارند امام مهدي(عج) در آخر الزمان به دنيا مي آيد و سپس ظهور خواهد كرد.
آنان به امام زنده معتقد نيستند به همين دليل جوامع سني نشين داراي انتظاري سرد و خاموش هستند ولي جوامع شيعي انتظارشان زنده و نيرو آفرين است. دليل اين نشاط دو نكته اساسي است:
1- شيعه با اعتقاد به وجود امام زمان (عج) و قدرت و علم گسترده ي او، خود را داراي پشتوانه ي قوي و فولادين مي بيند، براي همين مانند كوهي استوار در برابر دشمن مي ايستد و به پيش مي رود.
2- شيعه با اعتقاد به نقش و تاثير انسان ها در پايان يافتن غيبت امامشان و بر پايي عدالت در جهان، تلاش خود را براي فراهم كردن زمينه هاي ظهور انجام مي دهد.
دوم: امنيت بخشي
پروردگار عالم هر روز شاهد نا فرماني و ظلم و فساد بر روي زمين است. اگر به خاطر وجود مبارك امام مهدي (عج) و عدالت گستري او نبود تا كنون بارها اهل زمين را نابود كرده بود. به همين جهت در روايات ما به تعبير هاي مختلف ›مده است: اگر حجت بر روي زمين نباشد زمين اهل خود را فرو مي برد(2) امام مهدي (عج) فرمود: من پناه اهل زمين هستم آنچنانكه ستارگان پناهگاه ساكنان آسمانند.(3)
سوم: رابط ميان آسمان و زمين
يكي از ويژگي هاي شيعه ي دوازده امامي بر قرار بودن رابطه آنان با خداوند به وسيله نماينده اوست. با آمدن پيامبر اسلام، رابطه اديان پيشين با آسمان قطع شد و با رحلت پيامبر اكرم(ص) رابطه اهل سنت با آسمان بريده شد ولي شيعه با اعتقاد به جانشيني پيشوايان معصوم از طرف خداوند اين ارتباط را حفظ كرد. در ميان گروه هاي شيعه، اين شيعه ي دوازده امامي است كه با اعتقاد به امام مهدي عليه السلام به عنوان امام غايب هنوز پيوند خود را با آسمان نگه داشته و ريسمان الهي را رها نكرده است.
در دعاي ندبه مي خوانيم: « اين السبب المتصل بين الارض و السماء » كجاست آن وسيله پيوند ميان آسمان و زمين.(4)                            بقیه در ادامه مطلب